Okuduğum kitaplardan birinde "Kederi kabullenmen kurtulmanı sağlar"   yazıyordu. Son zamanlarda okuduğum kitaplarda ve dinlediğim söyleşilerde bu ve buna benzer sözler sıklıkla çıkıyor karşıma. Kederi, yaşananları ve geçmişimizi olduğu gibi kabullenmemiz gerektiği ve dahası bizi üzenleri affedip yolumuza devam etmemiz gerektiği vurgulanıyor. Bizi üzenleri affettiğimizde özgürleşeceğimiz aksi takdirde ise duygularımızın esiri olacağımız ifade ediliyor. Dahası, başımıza gelen hastalıklara ve bize haksızlık eden insanlara bize öğrettikleri için teşekkür etmemiz gerektiği de.

İlk bakışta kulağa çok saçma geliyor öyle değil mi?

Bizim canımızı acıtan, uykusuz bırakan ağrılara sebep olan hastalığa teşekkür etmek ve yine bizi üzen, Kıran, terk eden kişilere teşekkür etmek anlamsız gelse de anlamsız değil aslında.

Konunun uzmanları, başımıza gelen her şeyin bize hayat tecrübesi kazandırmak ve bir şeyler öğretmek için geldiğini söylüyorlar.

Mesela: Bize haksızlık edenlere içten içe kızgınlığımız arttığı müddetçe dersimizi alana kadar farklı kişiler tarafından haksızlığa uğramaya devam edeceğimizi yani farklı kişilerle aynı olayları tekrar tekrar yaşayacağımızı söylüyorlar.

Bizi terk eden biri için: "Ben onu sildim, unuttum gitti, her şeyi geçmişte kaldı" diyoruz. Sonra da farklı kişilerle yeni terk edilişler yaşıyoruz. Adeta tarih tekerrür ediyor. Sonra da hayıflanıyoruz "Yine mi aynı şey" diye. Bu da gösteriyor ki, uzmanlar bu konuda haklılar. Biz inansak da inanmasak da.

Mehmet Akif Ersoy'un dediği gibi "tarihi tekerrür diye tarif ediyorlar, hiç ibret alınsaydı tekerrür mü ederdi?"

Şunu da itiraf edeyim ki, bütün bu yazılanlara, söylenenlere inanmakla beraber ben henüz bunu başarabilmiş değilim. Affetmem gerektiğini biliyorum ama affedemiyorum. Bazı çalışmalar esnasında içimden onları affettiğimi söylüyorum ama günler sonra yaşadığım herhangi bir şey sonrasında onlara olan kızgınlığım su üzerine çıkıyor. Yani dil ile "Affettim" demek başka; kalp ile affetmek başka.

NOT:

Aranızda affedebilmeyi başaranlar varsa aşağıya yorum bırakabilirler.

Okuduğum kitaplardan birinde "Kederi kabullenmen kurtulmanı sağlar"   yazıyordu. Son zamanlarda okuduğum kitaplarda ve dinlediğim söyleşilerde bu ve buna benzer sözler sıklıkla çıkıyor karşıma. Kederi, yaşananları ve geçmişimizi olduğu gibi kabullenmemiz gerektiği ve dahası bizi üzenleri affedip yolumuza devam etmemiz gerektiği vurgulanıyor. Bizi üzenleri affettiğimizde özgürleşeceğimiz aksi takdirde ise duygularımızın esiri olacağımız ifade ediliyor. Dahası, başımıza gelen hastalıklara ve bize haksızlık eden insanlara bize öğrettikleri için teşekkür etmemiz gerektiği de.

İlk bakışta kulağa çok saçma geliyor öyle değil mi?

Bizim canımızı acıtan, uykusuz bırakan ağrılara sebep olan hastalığa teşekkür etmek ve yine bizi üzen, Kıran, terk eden kişilere teşekkür etmek anlamsız gelse de anlamsız değil aslında.

Konunun uzmanları, başımıza gelen her şeyin bize hayat tecrübesi kazandırmak ve bir şeyler öğretmek için geldiğini söylüyorlar.

Mesela: Bize haksızlık edenlere içten içe kızgınlığımız arttığı müddetçe dersimizi alana kadar farklı kişiler tarafından haksızlığa uğramaya devam edeceğimizi yani farklı kişilerle aynı olayları tekrar tekrar yaşayacağımızı söylüyorlar.

Bizi terk eden biri için: "Ben onu sildim, unuttum gitti, her şeyi geçmişte kaldı" diyoruz. Sonra da farklı kişilerle yeni terk edilişler yaşıyoruz. Adeta tarih tekerrür ediyor. Sonra da hayıflanıyoruz "Yine mi aynı şey" diye. Bu da gösteriyor ki, uzmanlar bu konuda haklılar. Biz inansak da inanmasak da.

Mehmet Akif Ersoy'un dediği gibi "tarihi tekerrür diye tarif ediyorlar, hiç ibret alınsaydı tekerrür mü ederdi?"

Şunu da itiraf edeyim ki, bütün bu yazılanlara, söylenenlere inanmakla beraber ben henüz bunu başarabilmiş değilim. Affetmem gerektiğini biliyorum ama affedemiyorum. Bazı çalışmalar esnasında içimden onları affettiğimi söylüyorum ama günler sonra yaşadığım herhangi bir şey sonrasında onlara olan kızgınlığım su üzerine çıkıyor. Yani dil ile "Affettim" demek başka; kalp ile affetmek başka.

NOT:

Aranızda affedebilmeyi başaranlar varsa aşağıya yorum bırakabilirler.