Yoruldun.

Evet, kabul et. Güçlü görünmekten yoruldun.Büyük görünmekten yoruldun, kırılmadığını iddia etmekten, “iyiyim” demekten yoruldun. Oysa değilsin. Ve olmak zorunda da değilsin.

Maskeni çıkar da bir nefes al.

Sen kendine rol verdin: Başarılı ol. Sarsılma. Zayıf görünme. Hep hazır ol. Hep kontrol et. Ama kimse sana şunu söylemedi: İnsan olmak performans değildir. Sürekli sahnede kalamazsın. Alkış bağımlılığı, ruhu sessizce tüketir.

Bir düşün. En son ne zaman filtresiz oldun? En son ne zaman olduğun gibi oldun?En son ne zaman bir şeyleri sırf doğru olduğu için, savundun?

Maskeler güvenlidir. Seni yargıdan korur. Reddedilmekten korur. Ama aynı zamanda seni senden korur. Gerçek duygularına ulaşmanı engeller. Çünkü maske takan biri sevilirse, sevilen o değildir. Reddedilirse, reddedilen de o değildir. Böylece hiçbir şey gerçek olmaz.

Maskeni çıkar da bir nefes al.

Bak, dünya senin sandığın kadar yargılayıcı değil. Zayıflıkların hataların görününce yıkılmayacaksın.İnsansın! Sen zayıf olduğunu itiraf edince kimse dağılmayacak. Asıl yıkım, kendini inkâr ettiğinde başlar. İçinde biriken her bastırılmış cümle, bir gün patlayacak. Ya öfkeye dönüşecek ya da sessiz bir tükenmişliğe.

“Yanıldım” demek olgunluktur. “Yoruldum” demek insanlıktır.

Kendini sürekli üstün göstermek zorunda değilsin. Her ortama göre karakter değiştirmek zorunda değilsin. Birilerinin seni sevmesi için zengin olmak zorunda değilsin. Rahat kal.Net kal. Gerçek kal.

Çünkü maske uzun süre takıldığında yüzüne yapışır. Ve bir gün aynaya baktığında, altındaki yüzü tanıyamazsın.

Sen de biliyorsun ki; o gösterişli cümlelerin altında kocaman bir korku var. Sevilmeme korkusu. Yetersiz görünme korkusu. Sıradan olma korkusu. O yüzden sürekli yüksekten konuşuyor, sürekli kendini anlatıyor,sürekli birilerini küçültüyorsun.Ama içi dolu insanın kimseyi ezmeye ihtiyacı olmaz.

Ego, karakter değildir.

Gurur, değer değildir.

Gürültü, güç değildir. Şimdi sor kendine: Bu kadar çabanın sonunda kimim ben?

Maskeni çıkar da bir nefes al. O nefes var ya,göğsünü yakacak. Çünkü uzun zamandır gerçek hava solumadın. Ama o yanma, iyileşmenin başlangıcıdır.

Unutma: İnsan en çok kendisi gibi olduğunda hafifler.

Ve hafifleyen insan, kimsenin onayına ihtiyaç duymaz.Hafifleyen insan kendine dahi yük olmaz,güç olmaz…

Çıkar şu maskeni de bir nefes al!

Eğer gerçekten güçlüyüm diyorsan, kusurunu kabul edebilmelisin.

Gerçekten değerliyim diyorsan, özür dileyebilmelisin.

Gerçekten büyüğüm diyorsan, küçülmeyi bilmelisin.

Aksi hâlde ne kadar yüksekten konuşursan konuş, içi boş bir yankıdan ibaretsin.

Sen gerçekten kimsin?

Maskeni çıkar.

Bir nefes al.

Ve cesaretin varsa, aynaya maskensiz bak.

Çünkü insanı büyüten şey kusursuz görünmek değil; kusuruyla dürüst kalabilmektir.

Yoruldun.

Evet, kabul et. Güçlü görünmekten yoruldun.Büyük görünmekten yoruldun, kırılmadığını iddia etmekten, “iyiyim” demekten yoruldun. Oysa değilsin. Ve olmak zorunda da değilsin.

Maskeni çıkar da bir nefes al.

Sen kendine rol verdin: Başarılı ol. Sarsılma. Zayıf görünme. Hep hazır ol. Hep kontrol et. Ama kimse sana şunu söylemedi: İnsan olmak performans değildir. Sürekli sahnede kalamazsın. Alkış bağımlılığı, ruhu sessizce tüketir.

Bir düşün. En son ne zaman filtresiz oldun? En son ne zaman olduğun gibi oldun?En son ne zaman bir şeyleri sırf doğru olduğu için, savundun?

Maskeler güvenlidir. Seni yargıdan korur. Reddedilmekten korur. Ama aynı zamanda seni senden korur. Gerçek duygularına ulaşmanı engeller. Çünkü maske takan biri sevilirse, sevilen o değildir. Reddedilirse, reddedilen de o değildir. Böylece hiçbir şey gerçek olmaz.

Maskeni çıkar da bir nefes al.

Bak, dünya senin sandığın kadar yargılayıcı değil. Zayıflıkların hataların görününce yıkılmayacaksın.İnsansın! Sen zayıf olduğunu itiraf edince kimse dağılmayacak. Asıl yıkım, kendini inkâr ettiğinde başlar. İçinde biriken her bastırılmış cümle, bir gün patlayacak. Ya öfkeye dönüşecek ya da sessiz bir tükenmişliğe.

“Yanıldım” demek olgunluktur. “Yoruldum” demek insanlıktır.

Kendini sürekli üstün göstermek zorunda değilsin. Her ortama göre karakter değiştirmek zorunda değilsin. Birilerinin seni sevmesi için zengin olmak zorunda değilsin. Rahat kal.Net kal. Gerçek kal.

Çünkü maske uzun süre takıldığında yüzüne yapışır. Ve bir gün aynaya baktığında, altındaki yüzü tanıyamazsın.

Sen de biliyorsun ki; o gösterişli cümlelerin altında kocaman bir korku var. Sevilmeme korkusu. Yetersiz görünme korkusu. Sıradan olma korkusu. O yüzden sürekli yüksekten konuşuyor, sürekli kendini anlatıyor,sürekli birilerini küçültüyorsun.Ama içi dolu insanın kimseyi ezmeye ihtiyacı olmaz.

Ego, karakter değildir.

Gurur, değer değildir.

Gürültü, güç değildir. Şimdi sor kendine: Bu kadar çabanın sonunda kimim ben?

Maskeni çıkar da bir nefes al. O nefes var ya,göğsünü yakacak. Çünkü uzun zamandır gerçek hava solumadın. Ama o yanma, iyileşmenin başlangıcıdır.

Unutma: İnsan en çok kendisi gibi olduğunda hafifler.

Ve hafifleyen insan, kimsenin onayına ihtiyaç duymaz.Hafifleyen insan kendine dahi yük olmaz,güç olmaz…

Çıkar şu maskeni de bir nefes al!

Eğer gerçekten güçlüyüm diyorsan, kusurunu kabul edebilmelisin.

Gerçekten değerliyim diyorsan, özür dileyebilmelisin.

Gerçekten büyüğüm diyorsan, küçülmeyi bilmelisin.

Aksi hâlde ne kadar yüksekten konuşursan konuş, içi boş bir yankıdan ibaretsin.

Sen gerçekten kimsin?

Maskeni çıkar.

Bir nefes al.

Ve cesaretin varsa, aynaya maskensiz bak.

Çünkü insanı büyüten şey kusursuz görünmek değil; kusuruyla dürüst kalabilmektir.