Kitaplar, kitaplar, kitaplar. Bir insanın en iyi arkadaşıdır kitaplar.  Sizin istediğiniz hikâyeyi ya da bilgiyi, sizin istediğiniz zaman, sizin istediğiniz kadar verir kitaplar. Elinize bir kitap aldığınız anda kâh ilİm deryasında yüzersiniz; kâh ülke ülke, kıta kıta gezersiniz; kâh nice hayatların içine dâhil olup onlarla heyecanlanır, onlarla mutlu olursunuz. Bir de bir fincan kahve eşlik ediyorsa o kitaba deymeyin keyfinize. Çalmasın telefonlar, çalmasın kapı zilleri, tıklamasın odanın kapısı. Dursun dünya âdeta bir siz, bir kitap, bir kahve eşliğinde. Hele bir de polisiye roman okuyorsanız...

İlkokul yıllarından beri hep sevmişimdir kitap okumayı. Büyüklerim, hiç bir zaman bana "biraz kitap oku çocuğum" demediler. Polisiye'ye olan ilgim ise ortaokul yıllarında polisiye film ve dizilerle başladı. Sonrasında polisiye kitaplar eklendi kitap yelpazesine. Çocukluğumda masal kitaplarıyla başlayan yelpaze; dînî kitaplar, romanlar, polisiye, dünya klasikleri, kişisel gelişim kitapları derken genişledi ve bir kitap tutkunu oldum. Sanki ben büyüdükçe içimdeki kitap sevgisi de büyüdü.

Son zamanlarda okuma listemdeki kitapları biraz beklemeye alıp  hepten polisiye kitaplara sardım. Hatta seri kitaplara taktım bu aralar. Hani "Bir solukta bitti" denir ya tıpkı öyle. Kitabın başında aldığım soluğumu kitap bitince bıraktım adeta heyecanla, merakla.

Neden mi bu kadar kitap okuyorum?

Kitap okuduğumda o kitabın yazarını tanıyorum. Hayatı tanıyorum. İnsanları tanıyorum. Yeniden ve yeniden kendimi tanıyorum.  "Okumasını biliyorsan her insanın bir kitap olduğunu görebilirsin" demiş  DeniLs Diderot. Güzel demiş demesine ancak insanı okumak, kitap okumak gibi zevkli değil. Kitapları okudukça daha çok seviyorum; insanları okumak ise bazen yorucu ve yıpratıcı oluyor. Oysa kitaplar, hiçbir zaman hayal kırıklığına uğratmadılar beni. En fazla beğenmemişimdir o da tarzım olmadığı için. Daha önceki iki yazımda yer verdiğim bir söze burada da yer vermek istiyorum. "Kitap kokusunu, kahve kokusunu ve yağmurdan sonraki Toprak kokusunu parfüm yapsınlar" diyerek yepyeni kitaplara yelken açmaya gidiyorum.

ÖZNUR ŞAHAN'IN KALEMİNDEN

Kitaplar, kitaplar, kitaplar. Bir insanın en iyi arkadaşıdır kitaplar.  Sizin istediğiniz hikâyeyi ya da bilgiyi, sizin istediğiniz zaman, sizin istediğiniz kadar verir kitaplar. Elinize bir kitap aldığınız anda kâh ilİm deryasında yüzersiniz; kâh ülke ülke, kıta kıta gezersiniz; kâh nice hayatların içine dâhil olup onlarla heyecanlanır, onlarla mutlu olursunuz. Bir de bir fincan kahve eşlik ediyorsa o kitaba deymeyin keyfinize. Çalmasın telefonlar, çalmasın kapı zilleri, tıklamasın odanın kapısı. Dursun dünya âdeta bir siz, bir kitap, bir kahve eşliğinde. Hele bir de polisiye roman okuyorsanız...

İlkokul yıllarından beri hep sevmişimdir kitap okumayı. Büyüklerim, hiç bir zaman bana "biraz kitap oku çocuğum" demediler. Polisiye'ye olan ilgim ise ortaokul yıllarında polisiye film ve dizilerle başladı. Sonrasında polisiye kitaplar eklendi kitap yelpazesine. Çocukluğumda masal kitaplarıyla başlayan yelpaze; dînî kitaplar, romanlar, polisiye, dünya klasikleri, kişisel gelişim kitapları derken genişledi ve bir kitap tutkunu oldum. Sanki ben büyüdükçe içimdeki kitap sevgisi de büyüdü.

Son zamanlarda okuma listemdeki kitapları biraz beklemeye alıp  hepten polisiye kitaplara sardım. Hatta seri kitaplara taktım bu aralar. Hani "Bir solukta bitti" denir ya tıpkı öyle. Kitabın başında aldığım soluğumu kitap bitince bıraktım adeta heyecanla, merakla.

Neden mi bu kadar kitap okuyorum?

Kitap okuduğumda o kitabın yazarını tanıyorum. Hayatı tanıyorum. İnsanları tanıyorum. Yeniden ve yeniden kendimi tanıyorum.  "Okumasını biliyorsan her insanın bir kitap olduğunu görebilirsin" demiş  DeniLs Diderot. Güzel demiş demesine ancak insanı okumak, kitap okumak gibi zevkli değil. Kitapları okudukça daha çok seviyorum; insanları okumak ise bazen yorucu ve yıpratıcı oluyor. Oysa kitaplar, hiçbir zaman hayal kırıklığına uğratmadılar beni. En fazla beğenmemişimdir o da tarzım olmadığı için. Daha önceki iki yazımda yer verdiğim bir söze burada da yer vermek istiyorum. "Kitap kokusunu, kahve kokusunu ve yağmurdan sonraki Toprak kokusunu parfüm yapsınlar" diyerek yepyeni kitaplara yelken açmaya gidiyorum.

ÖZNUR ŞAHAN'IN KALEMİNDEN