"kendi kendine konuşana deli derler" demiş atalarımız. Günümüz insanı ise "Kendi kendine konuşan deli değil, yalnızdır" diyor. Ben, atalarımızın da günümüz insanının da haklı olduğunu düşünüyorum. Hayır hayır herkese mavi boncuk dağıtmıyorum. Peki, bu durumda hem atalarımız hem günümüz insanı haklıysa kendi kendine konuşan hem deli hem yalnız mı? Değil elbette. Hadi gelin bu konuyu biraz açalım.
Ben öyle zannediyorum ki Atalarımız, akıl yetisini kaybeden insanların kendi kendilerine konuştuğunu gördüler ve "Kendi kendine konuşan delidir" sonucuna vardılar. Akıllılar da konuştu kendi kendine ancak onlar akıllılık yapıp toplum içinde değil, yalnızken konuştular. Böylece göz önünde konuşanlar "deli" diye etiketlenmiş oldu. Günümüz insanı ise saklamadı kendi kendine konuştuğunu ancak birçok konuda olduğu gibi bu konuyu da espriye vurdurup "Kendi kendine konuşan yalnızdır" dediler.
Peki, uzmanlar ne diyor?
Uzmanlar kendi kendimize konuşmanın iyi bir şey olduğunu dahası hafızayı güçlendirdiğini, Güveni arttırdığını ve herhangi bir konuya yoğunlaşmayı kolaylaştırdığını söylüyorlar. Kendi sesimizi duymanın hafıza üzerindeki etkilerini araştıran Psikoloji doçenti Gary Lupyan "Söyleyeceğimiz her şeyi bilmediğimiz için kendi kendimizi bile şaşırtabiliriz" diyor. Yapılan çalışmalarda, deneklere bilgisayar ekranında bazı resimler gösteriliyor. Deneklerin bir kısmı ekrandaki resimleri sesli bir şekilde söylerken diğer bir kısmı sessiz kalıp sadece hatırlıyor. Tabii ki sesli söyleyenler daha sonra resimleri daha kolay tespit edebiliyorlar. Bu da gösteriyor ki, Bir şeyin adını sesli söylediğimizde hatırlamak daha kolay oluyor.
Psikolog, sinir bilimci ve yazar olan Ethan Kross'un yaptığı araştırma, kendi kendine konuşmanın kişiyi iyi hissettirdiğini ve zorlukları aşmasına yardımcı olacak güveni sağladığını gösteriyor. Ayrıca kendi kendine konuşmanın duyguları daha iyi kontrol etmeye ve daha mantıklı kararlar almaya yardımcı olduğunu söylüyor.
Sonuç olarak ben de diyorum ki
Kendi kendine de olsa başkalarıyla da olsa konuşmak güzel şey.
ÖZNUR ŞAHAN'IN KALEMİNDEN
