İşte yine aynı şey olmuştu. Bir kez daha aynı muamele ile karşılaşmıştı. Odasına gidip kapıyı kapattı. Radyoyu açtı ve şarkılar eşliğinde kabuğuna çekildi. Ah o kabuk! En güvenilir limandı onun için.  Gözyaşları bir yolunu bulup akmaya çalışırken o ısrarla tutuyordu gözyaşlarını. Hayır! Bu sefer ağlamayacaktı; Bu sefer kararlıydı. "Kimseye etmem şikâyet ağlarım ben Halime" şarkısı çıkınca radyoyu kapattı. Güzel şarkıydı güzel olmasına da yaralarına dokunuyordu. Bir süre sessizce pencerenin önünde oturarak dışarıyı seyre daldı. Güneş yine her zamanki gibi iyi kötü ayırt etmeksizin herkesin ve her şeyin üzerine doğmuştu. Kuşlar oradan oraya uçuşuyor, adeta hayatın her şeye rağmen devam ettiğini gösteriyorlardı ona. Bulutlar bütün ihtişamıyla havada asılı duruyor ve şekilden şekle giriyorlardı. Ne kadar uzun zaman olmuştu bulutları seyretmeyeli. Oysa bir zamanlar ne zaman üzülse bulutları seyredalardı. Gökyüzünün maviliğinde, bulutların pamuksu görünümünde huzur bulur; bir süreliğine de olsa dünyadan, herkesten, her şeyden uzaklaşırdı. İşte yine aynısı olmuş, her şeyden uzaklaşmıştı.

Ne zaman morali bozulsa geçmişi düşünür melankolik bir ruh haline bürünürdü. Daha sonra gelecekle ilgili planlar yapmaya başlardı. Bu sefer öyle olmayacaktı. Sadece ve sadece şimdide, şu anda kalacak ve içinde bulunduğu zamanın tadını çıkaracaktı. Gözlerini gökyüzüne dikip sanki uyuyormuş gibi yavaş yavaş nefes alıp vermeye başladı. Seyre daldığı o koca bulut ilerlemiş ve küçük bir parçası ayrı bir yöne doğru yol almıştı. Bir kumru karşıdaki evin balkonuna konmuş şaşkın şaşkın etrafına bakınıyordu. Kuş kanatlanıp gidene kadar sadece ona baktı. Boynunun tutulduğunu fark edince sağa sola biraz hareket ettirdi. Tekrar gökyüzüne baktığında hiç bulut kalmadığını gördü. Onca bulut bir anda nereye gitmişti?

Bulutların nereye gittiğini bilmiyordu ama kendisinin nereye gideceğini çok iyi biliyordu. Yavaşça yerinden kalktı ve hazırlanıp aile büyüklerini ziyaret etmek için mezarlığın yolunu tuttu.

DEVAM EDECEK...

İşte yine aynı şey olmuştu. Bir kez daha aynı muamele ile karşılaşmıştı. Odasına gidip kapıyı kapattı. Radyoyu açtı ve şarkılar eşliğinde kabuğuna çekildi. Ah o kabuk! En güvenilir limandı onun için.  Gözyaşları bir yolunu bulup akmaya çalışırken o ısrarla tutuyordu gözyaşlarını. Hayır! Bu sefer ağlamayacaktı; Bu sefer kararlıydı. "Kimseye etmem şikâyet ağlarım ben Halime" şarkısı çıkınca radyoyu kapattı. Güzel şarkıydı güzel olmasına da yaralarına dokunuyordu. Bir süre sessizce pencerenin önünde oturarak dışarıyı seyre daldı. Güneş yine her zamanki gibi iyi kötü ayırt etmeksizin herkesin ve her şeyin üzerine doğmuştu. Kuşlar oradan oraya uçuşuyor, adeta hayatın her şeye rağmen devam ettiğini gösteriyorlardı ona. Bulutlar bütün ihtişamıyla havada asılı duruyor ve şekilden şekle giriyorlardı. Ne kadar uzun zaman olmuştu bulutları seyretmeyeli. Oysa bir zamanlar ne zaman üzülse bulutları seyredalardı. Gökyüzünün maviliğinde, bulutların pamuksu görünümünde huzur bulur; bir süreliğine de olsa dünyadan, herkesten, her şeyden uzaklaşırdı. İşte yine aynısı olmuş, her şeyden uzaklaşmıştı.

Ne zaman morali bozulsa geçmişi düşünür melankolik bir ruh haline bürünürdü. Daha sonra gelecekle ilgili planlar yapmaya başlardı. Bu sefer öyle olmayacaktı. Sadece ve sadece şimdide, şu anda kalacak ve içinde bulunduğu zamanın tadını çıkaracaktı. Gözlerini gökyüzüne dikip sanki uyuyormuş gibi yavaş yavaş nefes alıp vermeye başladı. Seyre daldığı o koca bulut ilerlemiş ve küçük bir parçası ayrı bir yöne doğru yol almıştı. Bir kumru karşıdaki evin balkonuna konmuş şaşkın şaşkın etrafına bakınıyordu. Kuş kanatlanıp gidene kadar sadece ona baktı. Boynunun tutulduğunu fark edince sağa sola biraz hareket ettirdi. Tekrar gökyüzüne baktığında hiç bulut kalmadığını gördü. Onca bulut bir anda nereye gitmişti?

Bulutların nereye gittiğini bilmiyordu ama kendisinin nereye gideceğini çok iyi biliyordu. Yavaşça yerinden kalktı ve hazırlanıp aile büyüklerini ziyaret etmek için mezarlığın yolunu tuttu.

DEVAM EDECEK...