Şöyle kahve fincanımı parmaklarımın arasında sıkıca sahiplenip,camdan parkın başında muhafızlık eden ağaca baktım da, ne de güzel poz vermiş mahalle tamamen ona aitmiş gibi..
Sanki tüm park ona ait,ağaçlar,banklar,çiçekler ,böcekler.Nasılda sahiplenmiş hiç gitmeyecek gibi.Oysa ,bir baltaya bakar, dimdik duran gövdesi.
Ne kadar da ukalaca bir yaşam sitili.Tıpkı insanlar gibi,değil mi?Hayatın misafir perverliğiyle ilgilenmekten,misafirliğimizi unutmuşuz.Misafir adı üstünde,gelir ,ağırlanır ve gider.İyi ya da kötü,az ya da çok yolcudur.Eninde sonunda ,başını alır ve gider. Misafirinde mantalitesi bu olmalıdır değil mi?Bir gün çekip gideceğini bilmemesi,büyük bir ahmaklık değil mi?Zamanı belli olmasa da,dönüş bileti kesilmiş.Yaratılmış her canlı,geldiği gibi,biletini alıp yaradanına gitmeyecek mi?
Zamanı belli,bilen kim?Bunun tek bileni Yüce Allah.Sadece Allahın ilminde zaman kavramı yoktur.Bu yüzdendir ki kıdem ve beka sıfatı yalnızca ona aittir.Bunu Bilge Kaan tek cümleyle öyle güzel anlatmış ki,”Zamanı Tanrı yaşar,insanoğlu ölümlü yaratılmış”
Araştırdığımda bu sözü ,kardeşi Kül Tigin için söylediğini öğrendim.Merak ettim açıkçası ,kardeşine neden böyle bir söz söylemiş?,Kardeşini kaybettiği zaman,yaşadığı buhran ve acıyla,bir süre dünya ile ilişkisini kestikten sonra,mantığıyla yüzleşmesi ve kendi ruhunu telkin etmesi sonucu ,söylediğini öğrendim.Kültigin anıtının üzerine de bu yazı Orhun alfabesi ile şu şekilde yazılmış;

“Öd tengri aysar, kişi oglı kop ölgeli törimiş.”

Dünya işte ,çok çabuk kaptırıyoruz, sosyal medya o kadar içerikli ki, hangimiz çoğu zaman içinde kaybolmuyoruz?Önümüze her yerden,her konudan bilgi düşüyor,okuyup geçiyoruz. Kimi zaman etkileniyor, bi kaç dakika düşünüyor, belki üzülüyor, ardından başka bir şeye gülüp geçiyoruz.Dünya hayatı gibi..Hiç ölmeyecek gibi yaşıyoruz,misafirliğimiz bitince de giyip ceketi çekip gideceğiz işte…
Ne bir gün sonra yapacağımız düğün,ne aldığımız diploma,ne haftaya ehemmiyeti elzem olan atacağımız imzanın ,evin barkın,ananın evladın, ne bankadaki paranın önemi kalacak.Elimiz iki yanda,başımız önümüzde biriktirdiğimiz iyilikleri de alıp gideceğiz…
Hani derler ya nasıl geldiğin mühim değil,nasıl döndüğün mühim diye,her gelişin de bir gidişi var işte,Herkes bir dönüş yolunda.Allah rızasıyla gidenlerden etsin…..

Şöyle kahve fincanımı parmaklarımın arasında sıkıca sahiplenip,camdan parkın başında muhafızlık eden ağaca baktım da, ne de güzel poz vermiş mahalle tamamen ona aitmiş gibi..
Sanki tüm park ona ait,ağaçlar,banklar,çiçekler ,böcekler.Nasılda sahiplenmiş hiç gitmeyecek gibi.Oysa ,bir baltaya bakar, dimdik duran gövdesi.
Ne kadar da ukalaca bir yaşam sitili.Tıpkı insanlar gibi,değil mi?Hayatın misafir perverliğiyle ilgilenmekten,misafirliğimizi unutmuşuz.Misafir adı üstünde,gelir ,ağırlanır ve gider.İyi ya da kötü,az ya da çok yolcudur.Eninde sonunda ,başını alır ve gider. Misafirinde mantalitesi bu olmalıdır değil mi?Bir gün çekip gideceğini bilmemesi,büyük bir ahmaklık değil mi?Zamanı belli olmasa da,dönüş bileti kesilmiş.Yaratılmış her canlı,geldiği gibi,biletini alıp yaradanına gitmeyecek mi?
Zamanı belli,bilen kim?Bunun tek bileni Yüce Allah.Sadece Allahın ilminde zaman kavramı yoktur.Bu yüzdendir ki kıdem ve beka sıfatı yalnızca ona aittir.Bunu Bilge Kaan tek cümleyle öyle güzel anlatmış ki,”Zamanı Tanrı yaşar,insanoğlu ölümlü yaratılmış”
Araştırdığımda bu sözü ,kardeşi Kül Tigin için söylediğini öğrendim.Merak ettim açıkçası ,kardeşine neden böyle bir söz söylemiş?,Kardeşini kaybettiği zaman,yaşadığı buhran ve acıyla,bir süre dünya ile ilişkisini kestikten sonra,mantığıyla yüzleşmesi ve kendi ruhunu telkin etmesi sonucu ,söylediğini öğrendim.Kültigin anıtının üzerine de bu yazı Orhun alfabesi ile şu şekilde yazılmış;

“Öd tengri aysar, kişi oglı kop ölgeli törimiş.”

Dünya işte ,çok çabuk kaptırıyoruz, sosyal medya o kadar içerikli ki, hangimiz çoğu zaman içinde kaybolmuyoruz?Önümüze her yerden,her konudan bilgi düşüyor,okuyup geçiyoruz. Kimi zaman etkileniyor, bi kaç dakika düşünüyor, belki üzülüyor, ardından başka bir şeye gülüp geçiyoruz.Dünya hayatı gibi..Hiç ölmeyecek gibi yaşıyoruz,misafirliğimiz bitince de giyip ceketi çekip gideceğiz işte…
Ne bir gün sonra yapacağımız düğün,ne aldığımız diploma,ne haftaya ehemmiyeti elzem olan atacağımız imzanın ,evin barkın,ananın evladın, ne bankadaki paranın önemi kalacak.Elimiz iki yanda,başımız önümüzde biriktirdiğimiz iyilikleri de alıp gideceğiz…
Hani derler ya nasıl geldiğin mühim değil,nasıl döndüğün mühim diye,her gelişin de bir gidişi var işte,Herkes bir dönüş yolunda.Allah rızasıyla gidenlerden etsin…..