Zuhal Terlikli
Bir zamanlar insanların pencerelerine bakmak ayıptı. Bir evin ışığı yandığında içeride neler yaşandığını merak etmek, başkasının hayatına gizlice göz atmak hoş karşılanmazdı. Her evin bir perdesi, her insanın kendine sakladığı bir dünyası vardı. Sonra bir şeyler değişti. Perdeler açıldı, pencereler ekranlara taşındı. Biz de bu değişime sosyal medya dedik.
Artık kimsenin kapısını çalmamıza gerek yok. Birkaç dokunuşla hiç tanımadığımız insanların sabahına, akşamına, tatiline, ilişkisine, mutluluğuna, mutsuzluğuna ulaşabiliyoruz. Nerede olduğunu, kiminle vakit geçirdiğini, ne yediğini, ne giydiğini biliyoruz. Hatta bazen kendi hayatımızda olup bitenlerden daha fazla haberdarız başkalarının hayatında olanlardan.
Bir fotoğrafın arka planını inceliyoruz.Tüm detayına kadar büyütüp,gülümsemesinin sahteliğini veya sahiciliğini sorguluyoruz.
İşin en düşündürücü yanı da,kimse kendisini röntgenci olarak görmüyor. Çünkü artık bunun için karanlık bir yerde saklanmaya, bir perdenin arkasından bakmaya gerek yok. Her şey gözümüzün önünde. Herkes paylaşıyor, herkes izliyor, herkes birbirinin hayatından haberdar.
Bir zamanlar başkalarının pencerelerine bakıyorduk. Şimdi bunu elimizde tuttuğumuz ekranlardan yapıyoruz. Üstelik artık yalnızca başkalarının perdelerini aralamıyoruz; kendi perdelerimizi de kaldırıp izlenmeyi bekliyoruz.
Hepiniz röntgencisiniz, hepimiz röntgenciyiz…
Belki de değişen insan değil, yalnızca röntgenciliğin biçimi. Ve en acısı, artık o kadar normal ki,bu sıradan bir alışkanlığa dönüştü.Hepimiz farkında olmadan bu döngünün parçası haline geldik.Artık hepiniz aleni röntgenci,artık hepimiz gönüllü röntgenlenen olduk…
