Kucağımda, her şeyden bihaber, tertemiz küçük insana uzun uzun baktım. Daha kısa süre önce yola çıkmış, dünya acemisi bu küçücük meleğin, hakkında hiçbir fikri olmadığı bir hayatın tam ortasına, fikri alınmadan bırakılmış olması ne tuhaf…

Acaba seçme şansı olsaydı yine de gelmek ister miydi? Dünyanın ne olduğunu bilseydi, insanların birbirlerine yaptıklarını, yalnızlığı, kayıpları ve belirsizlikleri görseydi yine de burada olmayı seçer miydi?

Bu düşünce beni huzursuz etti, duygulandırdı, korkuttu. İçimde bir anda güçlü bir koruma içgüdüsü uyandı. Kendimi bir aslan gibi hissettim. Sonra içimi başka bir korku sardı.

Ya koruyamazsam?

Ya gücüm yetmezse?

Kendimi tutamadım. Gözyaşlarımın gözümden taşmasına engel olamadım. O kadar savunmasız ve o kadar temizdi ki… Hiçbir şeyden habersiz, öylece kucağındakinin merhametine teslim olmuş uyuyordu.

Merhamet neydi?

Merhamet sadece kendinden olana duyulan bir duygu değildi ki. Merhamet, sana ait olmayan bir canın yükünü de yüreğinde hissedebilmekti. Güçsüz olana zarar vermemeyi seçmek, bir başkasının acısını kendi acın gibi duyabilmekti.

Belki de insanı gerçekten insan yapan şey buydu.

O an anladım ki bİr bebek sadece ailesine emanet değildi. Aslında hepimize emanetti. Karşısına çıkacak insanlara, yaşayacağı şehre, içinde büyüyeceği dünyaya…

Ve herkes bir zamanlar bir bebekti.

Ve korkumun sebebini de o an anladım.

Ben onu hayatın bütün acılarından koruyamam. Hiç kimse koruyamaz. Ama karşısına çıkacak insanların iyi ve merhametli olması için dua edebilirim.

Belki bu yüzden yeni doğan bebeklere bakmak beni bu kadar duygulandırıyor.

Onlarda sadece bir başlangıç görmüyorum.

Aynı zamanda dünyanın henüz dokunmadığı berrak saflığı görüyorum.

Ve içimden sessizce dua ediyorum:

Umarım büyüyecekleri dünya, korkularımızdan daha fazla iyilik barındırır. Umarım karşılarına merhametli insanlar çıkar. Umarım kalpleri kırıldığında onları onaracak sevgiyi de bulurlar. Umarım kötülüğü öğrenirler ama ona benzemezler. Umarım umutlarını kaybetmeden büyürler.

Ve umarım bir gün geriye dönüp bu hayata baktıklarında, gelmeye değer bir dünyaya doğduklarını hissederler.Umarım….

Kucağımda, her şeyden bihaber, tertemiz küçük insana uzun uzun baktım. Daha kısa süre önce yola çıkmış, dünya acemisi bu küçücük meleğin, hakkında hiçbir fikri olmadığı bir hayatın tam ortasına, fikri alınmadan bırakılmış olması ne tuhaf…

Acaba seçme şansı olsaydı yine de gelmek ister miydi? Dünyanın ne olduğunu bilseydi, insanların birbirlerine yaptıklarını, yalnızlığı, kayıpları ve belirsizlikleri görseydi yine de burada olmayı seçer miydi?

Bu düşünce beni huzursuz etti, duygulandırdı, korkuttu. İçimde bir anda güçlü bir koruma içgüdüsü uyandı. Kendimi bir aslan gibi hissettim. Sonra içimi başka bir korku sardı.

Ya koruyamazsam?

Ya gücüm yetmezse?

Kendimi tutamadım. Gözyaşlarımın gözümden taşmasına engel olamadım. O kadar savunmasız ve o kadar temizdi ki… Hiçbir şeyden habersiz, öylece kucağındakinin merhametine teslim olmuş uyuyordu.

Merhamet neydi?

Merhamet sadece kendinden olana duyulan bir duygu değildi ki. Merhamet, sana ait olmayan bir canın yükünü de yüreğinde hissedebilmekti. Güçsüz olana zarar vermemeyi seçmek, bir başkasının acısını kendi acın gibi duyabilmekti.

Belki de insanı gerçekten insan yapan şey buydu.

O an anladım ki bİr bebek sadece ailesine emanet değildi. Aslında hepimize emanetti. Karşısına çıkacak insanlara, yaşayacağı şehre, içinde büyüyeceği dünyaya…

Ve herkes bir zamanlar bir bebekti.

Ve korkumun sebebini de o an anladım.

Ben onu hayatın bütün acılarından koruyamam. Hiç kimse koruyamaz. Ama karşısına çıkacak insanların iyi ve merhametli olması için dua edebilirim.

Belki bu yüzden yeni doğan bebeklere bakmak beni bu kadar duygulandırıyor.

Onlarda sadece bir başlangıç görmüyorum.

Aynı zamanda dünyanın henüz dokunmadığı berrak saflığı görüyorum.

Ve içimden sessizce dua ediyorum:

Umarım büyüyecekleri dünya, korkularımızdan daha fazla iyilik barındırır. Umarım karşılarına merhametli insanlar çıkar. Umarım kalpleri kırıldığında onları onaracak sevgiyi de bulurlar. Umarım kötülüğü öğrenirler ama ona benzemezler. Umarım umutlarını kaybetmeden büyürler.

Ve umarım bir gün geriye dönüp bu hayata baktıklarında, gelmeye değer bir dünyaya doğduklarını hissederler.Umarım….