Göz unutsa da,

Gönül unutmuyor.

Acısıyla tatlısıyla binlerce hastanın

Öyküleri var belleğimde.

Bunların öykülerini

Behçet hastalığına karşı verdikleri savaşı

Ve doktorların özverili çabalarını

Küçük anılarla sizlere sunacağım.

Belki  hüzün

Belki de sevinç dolu an’lar

Bunlar.

‘’Çok eski bir hastaydı.

Ağır göz atakları nedeniyle her iki gözünü kaybettiğinden

Bastonu ve kızının desteğiyle yıllardır kontrollerine geliyordu..

Nurettin yine bir Pazartesi muayeneye geldi bastonuyla.

Ama yanında kızı yoktu.

Tek başınaydı

Sordum;

-Kızımın bugün sınavı var getiremedi,ama zorda olsa tek başına dönmeye çalışırım...dedi.

Muayene oldu ve randevu almak için sıraya girdi.Hemen randevusunu verip sordum:

-Eve nasıl gideceksin .

-Durağa kadar biri götürebilse beni gerisi kolay dedi.

Sıranın arkasından bir erkek hasta:

-Ben durağa kadar götürürüm Çetin abi dedi...

Ve birlikte çıktılar.

Aylar sonra tekrar kontrole geldi, kızıyla birlikte.

Randevu verirken sordum:

-O gün kolay gidebildiniz mi durağa hastayla beraber.

-Çetin abi, ne durağı ne otobüsü.

O hasta taksi tuttu beni eve kadar götürdü dedi.

Nurettin, İstanbul’da hastaneye çok uzak bir semtde oturuyordu…’’

...

İçimde ,

Ruha huzur veren insanca bir davranışla karşılaşmanın

Mutluluğu kaldı geriye...

ALİ ÇETİN EZBER

Göz unutsa da,

Gönül unutmuyor.

Acısıyla tatlısıyla binlerce hastanın

Öyküleri var belleğimde.

Bunların öykülerini

Behçet hastalığına karşı verdikleri savaşı

Ve doktorların özverili çabalarını

Küçük anılarla sizlere sunacağım.

Belki  hüzün

Belki de sevinç dolu an’lar

Bunlar.

‘’Çok eski bir hastaydı.

Ağır göz atakları nedeniyle her iki gözünü kaybettiğinden

Bastonu ve kızının desteğiyle yıllardır kontrollerine geliyordu..

Nurettin yine bir Pazartesi muayeneye geldi bastonuyla.

Ama yanında kızı yoktu.

Tek başınaydı

Sordum;

-Kızımın bugün sınavı var getiremedi,ama zorda olsa tek başına dönmeye çalışırım...dedi.

Muayene oldu ve randevu almak için sıraya girdi.Hemen randevusunu verip sordum:

-Eve nasıl gideceksin .

-Durağa kadar biri götürebilse beni gerisi kolay dedi.

Sıranın arkasından bir erkek hasta:

-Ben durağa kadar götürürüm Çetin abi dedi...

Ve birlikte çıktılar.

Aylar sonra tekrar kontrole geldi, kızıyla birlikte.

Randevu verirken sordum:

-O gün kolay gidebildiniz mi durağa hastayla beraber.

-Çetin abi, ne durağı ne otobüsü.

O hasta taksi tuttu beni eve kadar götürdü dedi.

Nurettin, İstanbul’da hastaneye çok uzak bir semtde oturuyordu…’’

...

İçimde ,

Ruha huzur veren insanca bir davranışla karşılaşmanın

Mutluluğu kaldı geriye...

ALİ ÇETİN EZBER