Fethi Ahmet Öner
Ara tatilde memlekette teyzemi ziyaret ettim. Teyzemi gördüğümde genel durumunun iyi olduğunu ama ruhen bir arayış içinde olduğunu farkettim. Neden mi? Çünkü teyzem bundan yaklaşık 80 gün önce düşerek uyluk kemiği kırılmış, o gün bugündür tedavisi devam ediyor ve bu durum iç dünyasını da etkilemektedir. Başta teyzem olmak üzere tüm hastalarımıza Rabbim şifalar ihsan eylesin. Şimdi bu ziyarette aklıma gelen bu durumda olan kişiler ve yakınlarını düşünerek bir yazı yazmak istedim.
Uzun süren yada süreğen bir hastalık, insanın hayatla kurduğu ilişkiyi sessizce etkilemektedir. Beden yoruluyor ama asıl sınav çoğu zaman iç dünyada yaşanıyor. İnsanın kendiyle baş başa kaldığı, soruların çoğaldığı, cevapların alınamadığı bir zamanda hastalığın sadece bedende olup biten bir durum olmadığını, ruhun da bu süreçten payını aldığını fark etmekteyiz. Belki de bu yüzden uzun hastalıklar, insanın iç dünyasında hiç açılmamış pencereleri aralamaya neden oluyor. Aslında hasta olmayanlarda bu pencereleri açmalıdır düşüncesindeyim.
Sabır, çoğu zaman kulağa ağır bir kelime gibi gelebiliyor. Oysa sabır, dişini sıkıp susmak değildir; her şeye rağmen ayakta kalabilme, insan bazen iyileşemediği günlerde bile kalbinin sertleşmediğini, umudunun tamamen sönmediğini fark edebilme halidir. Bu büyük bir kazanım olup inşallah günahları için kefaret hükmüne geçer. Şükür ise her şey yolundayken söylenen bir söz olmaktan çıkar; küçük bir rahat nefes, ağrısız geçen bir gece, içten gelen bir tebessümle anlam kazanır. Hastalık, insana aczin kıymetini öğretir, sabırla bekleyen bir ruhu, farkında olmadan olgunlaştırır. Uzun süren hastalıklarda insan aczini daha açık görür; kontrol edemediği şeyleri kabullenmeyi öğrenir. Bu kabulleniş bir vazgeçiş değil, teslimiyetin verdiği bir huzurdur. Hastalık, insanı Yaradan’a yaklaştıran sessiz bir çağrıya dönüşebilir.
Bu yolda en zor olan şeylerden biri de yalnızlık hissidir. “Kimse beni anlamıyor” düşüncesi, ağrıdan daha ağır gelebilir. Oysa benzer yollardan geçen ne çok insan var. Aynı korkuları taşıyan, aynı sabahları zor karşılayan, aynı umutla iyilik haberlerini bekleyen çok insan var. Bu yazıyı okuyan herkesin bilmesini isterim: Bu duygular yabancı değil, bu yükü tek başına taşımıyorsun. Bazen bir başkasının sessizliği, senin sessizliğine çok benzer. Hastalık, insanın değerlerini yeniden tartmasına da vesile olur. Güçlü olmanın her zaman ayakta durmak değil, kırıldığını kabul edebilmek olduğunu öğretir. Yardım istemenin bir zayıflık değil, insan olmanın doğal bir parçası olduğunu hatırlatır. En önemlisi, her şeyin geçici olduğunu; acının da, sağlığın da bir emanet olduğunu hatırlatır.
Bu satırlar bir nasihat vermekten ziyade, yoldaş olmak için yazıldı. Çünkü bazen insanın en çok ihtiyacı olan şey, “Ben de böyle hissediyorum” diyen bir sestir. Uzun süren hastalıklar kolay değildir; ama insan, bu süreçte fark etmeden derinleşebilir, yumuşayabilir, daha merhametli bir kalbe sahip olabilir. Yorgun olabilirsin, ama değersiz değilsin. Umut bazen iyileşmekten önce, dayanabildiğini fark etmektir.
Tüm hastalara Cenabı Mevla’dan Şifalar vermesini dileyerek şu hadisi şerifle yazımı bitirmek istiyorum.
Peygamber Efendimiz (s.a.s.) hadisi şeriflerinde beş nimete dikkat çekmiştir:
“Beş şey gelmeden önce beş şeyi ganimet/kıymet bil:
1-İhtiyarlığından önce gençliğin,
2- Hastalanmadan önce sıhhatin,
3- Fakirliğinden önce zenginliğini,
4- Meşgul zamanlarından önce boş vakitlerin,
5- Ölümünden önce hayatın!” (Buhârî, Rikak, 3; Tirmizî, Zühd, 25) buyurmuştur. Gençlik, sağlık, zenginlik, zaman ve hayat insanın kıymet bilmesi gereken önemli nimetlerdir. (kaynak: Zamanı iyi kullanma bilinci -28 Aralık 2018 cuma vaazı-Hüseyin Yazıcı)
