Mesut Hekimhan
Yıkılmış bir yurda doğmuş yepyeni bir imkân idin;
Bir milletin yüreğinde hep büyüyen cihân idin.
Gece çöker, yollar susar; sen seherden haber aldın;
Korku düşmüş her bir eve yol gösteren nişân idin.
En çetin gün gelir çatar, akla, ilme yol sorardın;
Ateşlerden geçen yurda çare bulan dermân idin.
Kılıcında korku yoktu, gönlündeyse kin barınmaz;
Yenilene el uzatan, her dem açık vicdân idin.
Bir çocuğun gözyaşında kendi derdin susar idi;
Kimsesizin başucunda merhametten bir cân idin.
Bir sofrada halktan biri, bir cephede dağ gibiydin;
İnsan denen sonsuz sırra hürmet duyan insân idin.
Bir köylünün nasırında memleketin yüzü vardı;
Alın teriyle yoğrulmuş, hakka açık meydân idin.
Her bir kızın gözlerinde bir hür dünya hep düşlerdin;
Kadınların hür sesinde yarın kuran devrân idin.
Top sesleri dinmez iken bir mektebin düşündeydin;
Bir çocuğun yarınında gözde ışık, irfân idin.
Bir üçgenin çizgisinde bir milletin dili vardı;
Anlamaya hasret kalmış zihinlerde lisân idin.
Her soruda yeni ufka yönelirdi o bakışın;
Bir kitaptan yola çıkan, hiç yorulmaz kervân idin.
Erciyes’in eteğinde tebeşirin söz eyledi;
Cehaletin kışlarında harfle doğan destân idin.
Bir zaferden sonra bile dinlemeyi bildin yine;
Bir barışın hasretinde fırtınada limân idin.
Bir ağacın gölgesinde çocuk kadar dinlenirdin;
Bir yaprağa kıyamayan, yemyeşil bir reyhân idin.
Kalabalık alkışlarken kim bilirdi yorgunluğun?
Gecelere emek veren, sabır yüklü ummân idin.
Kendi sözün son söz değil, yeni bir yol arayıştı;
Hakikatin huzurunda soru soran izân idin.
Bir sonbahar sabahında sustu dünya, sustu saat;
Yaşla dolan gözlerimde dinmeyen bir hicrân idin.
Yas tutarken şu toprağa boyun eğmek yaraşır mı?
Sen ki her bir yenilgide kurtuluşa burhân idin.
Seni anmak her kasımda aynı hüznü ezber değil;
Bir öğrenci soru sorsa başlayacak zamân idin.
Mesut, her bir satırında minnet olsun, rahmet olsun;
Ey Atam, bu toprağa sen en aziz armağân idin.
Mesut Hekimhan
Eğitimci Yazar
