Tuvalimi şövaleye yerleştirdim. Boyalarım, fırçalarım hazır.

En heyecanlı an bu: Boş bir tuvalle göz göze gelmek.

Bu an, okyanusun kıyısında durup suyun altındaki dünyayı merak etmek gibidir. Ne ile karşılaşacağını bilmezsin. Sadece merak edersin. Ve o merak, seni içeri çağırır.

Tuvale ilk izi bırakmak, suyun yüzeyini yarıp karanlık maviye dalmak gibidir. Her fırça darbesi biraz daha derine götürür. Ne çıkacağını baştan planlayamazsın. Resim, sen indikçe kendini gösterir.

Başta detayların önemi yoktur. Kaba hatlar atılır. İnce ince tanımaya başlarsın çizgileri.Bir figür belirir ama henüz kimliği yoktur.Işığını, gölgesini verirsin, renklerini katman katman yerleştirirsin. Her katman, resmin ne olmak istediğini biraz daha açığa çıkarır.

Sonra geri çekilirsin.

Detaylardan uzaklaştıkça bir bütün oluşur. Kompozisyon oturur, anlam belirginleşir. Ve resmi duvara asarsın. Çünkü bazı şeyler ancak uzaktan bakınca bütün görünür.

Duvarda asılıyken her tablo biraz daha güzel durur. Uzaktan bakıldığında uyum vardır, etki vardır, hayranlık vardır.

Ama yaklaştıkça fırça darbeleri dağılır, detaylar özensizdir belkide, bazı yerlerin aceleye geldiği fark edilir.

Tıpkı insanlar gibi….

Bir resmi eskiz halindeyken yargılamak ne kadar yanıltıcıysa, bir insanı uzaktan tanımak da o kadar yanıltıcıdır. Uzaklık kusursuz algısı yaratırken ,yakınlık gerçeği gösterir.

Kusursuz görünen insan, duvarda asılı tablo gibidir.

Yaklaştıkça çözünürlük artar. Ya hayranlığın derinleşir,ya da gördüğün şey hayal kırıklığı olur.

Ama tabloyu bozan yakınlık değildir. Gerçeklerdir.

Nasıl ki okyanusa dalmadan altındaki hayatı bilemezsen, bir insana yaklaşmadan da karakterini anlayamazsın. Derinliklerde büyüleyici manzaralar da vardır, zehirli yosunlar da. Vurgun da yiyebilirsin, hayranlıktan nefesin de kesilebilir. Ama ne ise, odur.

Gerçek, mesafeyle değişmez. Sadece yaklaştıkça görünür olur.

Bu yüzden mesele uzaktan hayran kalmak değil, yaklaşmayı göze almaktır. Çünkü hem sanatta hem insanda değer, pürüzsüz yüzeyde değil; yaklaştığında gördüğün izlerde saklıdır.

Ve bazı tablolar vardır ,yaklaştıkça güzelleşir.Ve bazı tablolar vardır yaklaştıkça çirkinleşir.

Bazı insanlar gibi….

Tuvalimi şövaleye yerleştirdim. Boyalarım, fırçalarım hazır.

En heyecanlı an bu: Boş bir tuvalle göz göze gelmek.

Bu an, okyanusun kıyısında durup suyun altındaki dünyayı merak etmek gibidir. Ne ile karşılaşacağını bilmezsin. Sadece merak edersin. Ve o merak, seni içeri çağırır.

Tuvale ilk izi bırakmak, suyun yüzeyini yarıp karanlık maviye dalmak gibidir. Her fırça darbesi biraz daha derine götürür. Ne çıkacağını baştan planlayamazsın. Resim, sen indikçe kendini gösterir.

Başta detayların önemi yoktur. Kaba hatlar atılır. İnce ince tanımaya başlarsın çizgileri.Bir figür belirir ama henüz kimliği yoktur.Işığını, gölgesini verirsin, renklerini katman katman yerleştirirsin. Her katman, resmin ne olmak istediğini biraz daha açığa çıkarır.

Sonra geri çekilirsin.

Detaylardan uzaklaştıkça bir bütün oluşur. Kompozisyon oturur, anlam belirginleşir. Ve resmi duvara asarsın. Çünkü bazı şeyler ancak uzaktan bakınca bütün görünür.

Duvarda asılıyken her tablo biraz daha güzel durur. Uzaktan bakıldığında uyum vardır, etki vardır, hayranlık vardır.

Ama yaklaştıkça fırça darbeleri dağılır, detaylar özensizdir belkide, bazı yerlerin aceleye geldiği fark edilir.

Tıpkı insanlar gibi….

Bir resmi eskiz halindeyken yargılamak ne kadar yanıltıcıysa, bir insanı uzaktan tanımak da o kadar yanıltıcıdır. Uzaklık kusursuz algısı yaratırken ,yakınlık gerçeği gösterir.

Kusursuz görünen insan, duvarda asılı tablo gibidir.

Yaklaştıkça çözünürlük artar. Ya hayranlığın derinleşir,ya da gördüğün şey hayal kırıklığı olur.

Ama tabloyu bozan yakınlık değildir. Gerçeklerdir.

Nasıl ki okyanusa dalmadan altındaki hayatı bilemezsen, bir insana yaklaşmadan da karakterini anlayamazsın. Derinliklerde büyüleyici manzaralar da vardır, zehirli yosunlar da. Vurgun da yiyebilirsin, hayranlıktan nefesin de kesilebilir. Ama ne ise, odur.

Gerçek, mesafeyle değişmez. Sadece yaklaştıkça görünür olur.

Bu yüzden mesele uzaktan hayran kalmak değil, yaklaşmayı göze almaktır. Çünkü hem sanatta hem insanda değer, pürüzsüz yüzeyde değil; yaklaştığında gördüğün izlerde saklıdır.

Ve bazı tablolar vardır ,yaklaştıkça güzelleşir.Ve bazı tablolar vardır yaklaştıkça çirkinleşir.

Bazı insanlar gibi….