“iyiliğe İyilik Her Kişinin Kârı; Kötülüğe İyilik Er Kişinin Kârı...”

Atalarımız ne güzel söylemiş. Bu söz, insanın kulağına küpe olması gereken, hayat felsefesi niteliğinde bir söz aslında.

Gel gör ki hayata bu çerçeveden bakan insan sayısı bir elin parmağını geçmez.

Ben bunun sebebi olarak tüm insanların kötü olmasını değil, kötü insanların iyilerin içindeki iyiliği öldürmesini görüyorum.

Çünkü kötüler, yaptıklarıyla tahammülümüzü yontuyor, merhametimizi törpülüyor, vicdanımızı aşındırıyorlar... Yapılan her iyiliğin arkasından demir bir yumruk gibi suratımıza indirilen nankörlük, bizi iyilikten, iyi olmaktan soğutuyor.

Bunu kötülüğe kılıf olarak söylediğimi düşünmeyin. Asla tasvip etmem böyle bir şeyi. Ama yaşatılanlar karşısında nefsani duygularını kontrol edemeyen, vicdan çizgisinden sapan insanlar mutlaka olmuştur, olacaktır.

Güvenimizin kırk yerden kırılması, iyi niyetimizin suistimal edilmesi, insanların toleransımızı kullanarak “dur” dediğimiz yere kadar hadsizce gidebilmesi bizi hüsrana uğratıyor.

Ve gün sonunda insanlardan nefret eden, iyilikten korkan insanlara dönüşüyoruz.