İçeriğe atla

İyiliğin Dozu

Esma SülüEsma Sülü••2 dk okuma
Okuma ayarları: yazı boyutu ve kontrast

Sesli Okuma

Sesli okuma hazır.
ESMA SÜLÜ
Paylaş:

Bir insanın özgürlüğünün, başkalarının özgürlük alanına müdahale ettiği yerde son bulduğu gerçeği, toplumsal yaşamın en temel ve sarsılmaz dengelerinden biridir. Hak ve özgürlükler sonsuz birer boşlukta değil, ortak bir paydada, sınırlarıyla anlam kazanır. Ancak bu evrensel ilke, yalnızca yasal ve sosyal ilişkilerimizle sınırlı kalmaz; insanın en saf, en içten duygusal alanlarına, yani başkalarına duyduğu sevgiye, verdiği değere ve yaptığı iyiliklere de aynı hassasiyetle yansır.

Değer vermek ve iyilik yapmak, ruhun en yüce erdemlerindendir. Karşılık beklemeden el uzatmak, bir insanın hayatına dokunmak ve onun yükünü hafifletmek insanı manevi olarak zenginleştirir. Ne var ki, tıpkı özgürlükte olduğu gibi, iyiliğin ve fedakarlığın da bir sınırı olmalıdır. Bu sınır, karşı tarafın iyi niyeti suistimal etmeye, bu sevgiyi bir zayıflık veya tükenmez bir kaynak olarak görmeye başladığı noktadır.

İyilik, sınır çizilmediğinde zamanla bir fedakarlık kurbanlığına dönüşür. İnsan, karşısındakini kırmamak, kaybetmemek veya "iyi insan" olma unvanını kaybetmemek adına kendi sınırlarını ihlal etmeye izin verdiğinde, aslında kendi ruhsal özgürlüğünden ödün vermeye başlar. Başkalarının hayatını güzelleştirmek adına kendi hayatını ve huzurunu feda etmek, bir erdem değil, kişinin kendi benliğine haksızlık etmesidir. Suistimal edilmeye başlanan her iyilik, iyi niyetin kredisini tüketir ve geriye sadece yorgunluk, kırgınlık ve tükenmişlik bırakır.

Gerçek iyilik ve değer, karşılıklı bir saygı zemininde yükseldiği sürece değerlidir. Kendinden ödün vererek yapılan fedakarlıklar bir süre sonra iki tarafa da zarar verir: Vereni tüketirken, alanı şımartır ve manipülatif bir alışkanlığa dönüştürür. Bu yüzden, tıpkı özgürlüğümüzün bittiği yerde başkalarının hakkına saygı duymak zorunda olduğumuz gibi, iyiliğimizin de bittiği yeri bilmek ve "dur" diyebilmek, ruhsal sağlığımız ve öz saygımız için hayati bir sorumluluktur.

Unutulmamalıdır ki, insanın kendi sınırlarını koruması bir bencil olma hali değil, öz saygısının ve haysiyetinin doğal bir sonucudur. İyilik, hak edene ve suistimal edilmediği sürece ruhu besleyen en güzel eylemdir; ancak sınırların aşıldığı yerde bitmesi gereken bir erdemdir. Çünkü insan, ancak kendi sınırlarına sahip çıktığı ölçüde başkalarına sahiden ve sağlıklı bir şekilde değer verebilir.

Esma Sülü: diğer yazıları

Okur Geri Bildirimi

Bu yazı işinize yaradı mı?

Kısa geri bildiriminiz editoryal yönü güçlendirir ve benzer içerikleri daha görünür kılmamıza yardımcı olur.

0 olumlu geri bildirim0 geliştirme sinyali

Bülten

Yeni yazılarımızdan haberdar olmak için abone olun.