Odanın içini dolduran tek ses, eski masanın üzerindeki çalar saatin tık tık atan saniyeleriydi. Aylardır üzerinde çalıştığı taslağın son sayfasını buruşturup çöp kutusuna atarken, dökülen kâğıtların artık kutudan taştığını fark etti. Bir kez daha olmamıştı. Zihnindeki o canlı görüntü, kelimelere döküldüğünde silik bir gölgeden ibaret kalıyordu.

Ellerini yüzüne kapattı. Yorgunluk sadece gözlerinde değil, kemiklerinin derinlerindeydi. Dışarıda sağanak yağmur pencereleri dövüyor, rüzgâr camları zorluyordu. İçinden gelen o ısrarcı ses her zamankinden daha yüksek sesle konuşuyordu: "Bırak artık. Zorlamanın bir anlamı yok. Olmuyorsa olmuyordur."

Sessizce oturdu bir süre. Işığı kapatıp yatağa geçmek, o ağır yenilgi hissini uykuyla örtmek çok kolaydı. Masanın kenarında duran kurşun kaleme baktı. Ucu kırılmıştı. Bir an için kalemi çöpe atmak üzere eline aldı, ama sonra masanın çekmecesinden açacağı çıkardı. Kalemi yavaşça açmaya başladı; ahşap kabuklar masaya dökülürken kömür ucu yeniden sivri ve keskin bir hal aldı.

Derin bir nefes alarak boş bir sayfa çekti önüne. Bu kez büyük cümleler kurmaya, görkemli hikâyeler anlatmaya çalışmadı. Sadece o anki sessizliği, yağmurun sesini ve pes etmenin kıyısında durmanın nasıl bir his olduğunu yazdı. Kelimeler aktıkça, içindeki o karanlık baskı hafiflemeye başladı.

Sabaha karşı yağmur dindiğinde, sayfanın sonuna noktayı koydu. Mükemmel bir eser değildi belki; ama bitmişti. Ve en önemlisi, o gece fırtınaya teslim olmamış, kalemi elinden bırakmamıştı. Masadan kalkarken pencereyi açtı. İçeri giren taze toprak kokusu, ona devam etmek için tek bir adımın bile bazen her şeyi değiştirebileceğini fısıldıyordu.

Yazardan;

Bazen yol kapanır, ışıklar söner ve içinizdeki ses size durmanızı fısıldar. İşte tam o an, vazgeçmekle baştan başlamak arasındaki tek çizgidir. Pes etmemek, hiç düşmemek ya da fırtınayı durdurmak değildir; rüzgâr ne kadar sert eserse essin, yarın o adımı yeniden atacak cesareti kendinde bulabilmektir. Hayat, yarıda bırakanları değil, her şeye rağmen yola devam edenleri yazar.

Odanın içini dolduran tek ses, eski masanın üzerindeki çalar saatin tık tık atan saniyeleriydi. Aylardır üzerinde çalıştığı taslağın son sayfasını buruşturup çöp kutusuna atarken, dökülen kâğıtların artık kutudan taştığını fark etti. Bir kez daha olmamıştı. Zihnindeki o canlı görüntü, kelimelere döküldüğünde silik bir gölgeden ibaret kalıyordu.

Ellerini yüzüne kapattı. Yorgunluk sadece gözlerinde değil, kemiklerinin derinlerindeydi. Dışarıda sağanak yağmur pencereleri dövüyor, rüzgâr camları zorluyordu. İçinden gelen o ısrarcı ses her zamankinden daha yüksek sesle konuşuyordu: "Bırak artık. Zorlamanın bir anlamı yok. Olmuyorsa olmuyordur."

Sessizce oturdu bir süre. Işığı kapatıp yatağa geçmek, o ağır yenilgi hissini uykuyla örtmek çok kolaydı. Masanın kenarında duran kurşun kaleme baktı. Ucu kırılmıştı. Bir an için kalemi çöpe atmak üzere eline aldı, ama sonra masanın çekmecesinden açacağı çıkardı. Kalemi yavaşça açmaya başladı; ahşap kabuklar masaya dökülürken kömür ucu yeniden sivri ve keskin bir hal aldı.

Derin bir nefes alarak boş bir sayfa çekti önüne. Bu kez büyük cümleler kurmaya, görkemli hikâyeler anlatmaya çalışmadı. Sadece o anki sessizliği, yağmurun sesini ve pes etmenin kıyısında durmanın nasıl bir his olduğunu yazdı. Kelimeler aktıkça, içindeki o karanlık baskı hafiflemeye başladı.

Sabaha karşı yağmur dindiğinde, sayfanın sonuna noktayı koydu. Mükemmel bir eser değildi belki; ama bitmişti. Ve en önemlisi, o gece fırtınaya teslim olmamış, kalemi elinden bırakmamıştı. Masadan kalkarken pencereyi açtı. İçeri giren taze toprak kokusu, ona devam etmek için tek bir adımın bile bazen her şeyi değiştirebileceğini fısıldıyordu.

Yazardan;

Bazen yol kapanır, ışıklar söner ve içinizdeki ses size durmanızı fısıldar. İşte tam o an, vazgeçmekle baştan başlamak arasındaki tek çizgidir. Pes etmemek, hiç düşmemek ya da fırtınayı durdurmak değildir; rüzgâr ne kadar sert eserse essin, yarın o adımı yeniden atacak cesareti kendinde bulabilmektir. Hayat, yarıda bırakanları değil, her şeye rağmen yola devam edenleri yazar.